Bijgewerkt op  18-05-2018
pastor@corneliuskerk-limmen.nl

  OP DE PEDALEN

 



OP DE PEDALEN                                   18 mei 2018

WE VOELEN ONS VERWEESD ZONDER CORNELIUSKERK
Afgelopen zondag mocht ik weer voorgaan binnen de geloofsgemeenschap van onze Corneliusparochie. Na de parochiereis door Ierland waren we donderdagavond laat weer thuis gekomen. Heel emotioneel en hartverwarmend was de ontvangst toen we de bus uitstapten. Troostend en helend was het om elkaar te kunnen omhelzen en woorden te zoeken over wat de brand een ieder van ons gedaan had. De kerk was op dat moment in donker gehuld en we konden de rampplek nog niet goed bekijken, maar de ‘Heeren van Limmen’ was wel warm verlicht en de deuren stonden gastvrij open. Dezelfde gastvrijheid hebben we daar de afgelopen zondagochtendvieringen ervaren. Afgelopen zondag voor mij de eerste keer. We vierden de zondag tussen Hemelvaart en het Pinksterfeest. Ook wel ‘wezenzondag’ genoemd. Jezus heeft zijn leerlingen verlaten (althans zo voelt dat en zo voelen wij ons ook) en de aangekondigde heilige Geest is nog niet over hen gekomen. We stonden stil bij Jezus, hoe Hij altijd gesproken had over Gods droom. Hoe ze Jezus nog nagetuurd hadden met Hemelvaart, en hoe ze door hem weer tot de werkelijkheid werden teruggeroepen: “Galileers, wat staan jullie naar boven te kijken?” Woorden die zo nu goed van toepassing zijn. Jezus die ook ons zou willen wijzen op het ‘hier’ en ‘nu’. Kijk niet naar boven, kijk naar de voetstappen die Hij ons achtergelaten heeft.

WIJ ZIJN DOOR DIE STENEN MET ONZE HERINNERINGEN VERBONDEN
Het gaat om die voetstappen, die boodschap die ons voorgeleefd en doorgegeven is. Daar staan we als geloofsgemeenschap voor en dat draaiend houden. De repetities van de koren, uitvaarten, doopjes, de vieringen van Gebed en Stilte, ‘het lopend vuurtje’ komende vrijdag en de Pinkstervieringen komend weekend. Zelf heb ik ook het weekritme weer opgepakt en ben dan ook woensdagmiddag gewoon weer op ziekenbezoek geweest in het ziekenhuis. Want het gaat bij de betekenis van het woord ‘kerk’ niet zo zeer om
het instituut of gebouw, maar vooral om de gemeenschap van mensen. Als ik eerlijk ben, moet ik wel toegeven dat het zien van de afgebrande Corneliuskerk me meer doet dan ik vooraf gedacht had. Ik besef me dat een geloofsgemeenschap geborgenheid nodig heeft. En de Corneliuskerk gaf dat ons. Wij stervelingen klampen ons vast aan stenen en herinneringen. Heel persoonlijk. In de Corneliuskerk is gedoopt, getrouwd, dierbaren uitgedragen, gezongen, gehuild, gelachen, gebeden, concerten gehouden, in de rij gezeten om te biechten. Nostalgie ook, als het gaat om Kerst en andere hoogtijdagen. Wij zijn door die stenen met onze herinneringen verbonden. En, vergeet niet, in een gebouw ontmoeten we zij die vóór ons geleefd hebben en in wiens voetstappen wij treden. Die stenen en herinneringen geven ons geborgenheid. Het is die geborgenheid, en verbondenheid waar Jezus het over heeft en die we met Pinksteren gaan vieren.

pastor Johan Olling